பூமி ஏன் இருக்கிறது
அது மொணராகலை உயர் நீதிமன்றத்தில் தொடங்கியது.
நான் ஒரு சிறுமியின் சாட்சியத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தேன் — வலி நிறைந்த, நீண்ட நாள். நீதிமன்றம் மாலை நான்கு மணி வரை அமர்ந்திருந்தது. முடிந்தவுடன், அவளுடைய தாய் அமைதியாக என்னிடம் வந்து, அன்றே தன் சாட்சியத்தையும் எடுக்க முடியுமா என்று கேட்டாள். அவள் என்னுடன் பேசுவதைக் கண்ட நீதிபதி என்ன விஷயம் என்று கேட்டார்.
அவள் தினக்கூலி என்றாள். நீதிமன்றத்திற்கு வரும் ஒவ்வொரு முறையும் கிராமத்து வட்டிக்காரனிடம் சுமார் 4,000 ரூபாய் கடன் வாங்குகிறாள் — ஒரு குழந்தையை உறவினர் வீட்டில் உணவுக்குப் பணத்துடன் விட்டுவிட்டு, மீதியைப் பயணத்துக்கும் அன்றைய உணவுக்கும். இன்னொரு நாள் வர நேர்ந்தால், அந்தக் கடனிலிருந்து ஒருபோதும் மீள முடியாது என்றாள்.
நீதிபதியும் நானும் அன்றே அவள் சாட்சியத்தை முடித்தோம். பிறகு ஒரு சிறிய நிதியத்தைத் தொடங்கினோம் — சாப்பிட எதுவும் இல்லாமல், திரும்பிச் செல்ல வழியில்லாமல் நீதிமன்றத்திற்கு வந்த தாய்மார்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும்.
அந்த நிதியம்தான் முதல் பூமி.
வட்டிக்காரன் அங்கே இருந்தான். வங்கி இல்லை. அன்றிலிருந்து நான் கட்டுவது அங்கே இருந்திருக்க வேண்டிய அமைப்பையே — கடன், காப்பீடு, தீர்வு, அடையாளம் — களைத்துப்போன இருவரின் கருணையை நம்பியிராமல், இயல்பாகவே வந்து நிற்கும் உள்கட்டமைப்பு.
— கயான் லக்பிரிய பெரேரா, நிறுவனர், பூமி நெட்வொர்க்



